Het einde van honger, het kan wél!

Het einde van honger,
het kan wél!

Zelfredzaamheid.

Het grote doel van The Hunger Project is zelfredzaamheid: goed samenwerkende  dorpen die zelf verder gaan op weg naar het einde van honger en armoede. En die nieuwe uitdagingen samen kunnen aanpakken, zonder verdere steun van The Hunger Project.

Op het platteland van 9 Afrikaanse landen werkt The Hunger Project met clusters van dorpen: epicentra. Met een groot aantal getrainde en actieve vrijwilligers, en met slimme partnerschappen met bijvoorbeeld de lokale overheid, werken zij aan hun ultieme doel: zelfredzaamheid.

Wat is zelfredzaamheid?

In een zelfredzaam epicentrum ligt het beheer van het dienstencentrum en alle functies in de handen van de bewoners. Het epicentrum heeft een eigen, erkende rurale bank en genoeg inkomsten. Er zijn sterke leiderschapscomités met een goede mix van mannen en vrouwen, en er komt veel initiatief vanuit de gemeenschap. De gezondheids-, onderwijs- en voorlichtingsprogramma’s worden georganiseerd door actieve vrijwilligers.

Van armoedebestrijding tot empowerment van vrouwen en verbeterde voedselzekerheid: er is flinke vooruitgang. En ze gaan daarmee verder, met het vertrouwen dat ze hun zelf gestelde doelen met eigen middelen kunnen behalen. 

Hoera, we nemen afscheid!

Als een epicentrum officieel zelfredzaam wordt, gaat het verder zonder The Hunger Project. We investeren niet langer tijd, menskracht of middelen in het gebied. Zonder steun blijft het epicentrum haar rol als motor van lokale ontwikkeling spelen. We nemen met een groot feest afscheid van elkaar, waarbij we vieren wat er is bereikt.

  • Al 43 epicentra zijn zelfredzaam
  • Daar wonen bijna 735.000 mensen
  • Nog eens 79 epicentra zijn op weg naar zelfredzaamheid

Zelfredzaamheid is niet zelfvoorzienend.

Zelfredzaamheid betekent niet dat er helemaal geen honger of armoede meer is. Of dat iedereen toegang heeft tot schoon water of zijn hiv-status weet. Nog niet per se elke bestaande behoefte of vraag is beantwoord, maar het gaat duidelijk beter. Het belangrijkste is dat de gemeenschap zelf het dorp leidt. En dat ze zeker weten dat ze met elkaar nieuwe uitdagingen kunnen oppakken, ook bij tegenslag – op weg naar het einde van honger en armoede voor iedereen.

Criteria voor zelfredzaamheid.

Een zelfredzaam epicentrum beheert zelf het epicentrumgebouw – van voedselbank tot kleuterschool en kliniek. Landrechten voor het gebouw zijn essentieel voor zelfredzaamheid, net als officiële erkenning van het epicentrum door de lokale overheid.

Een epicentrum moet daarnaast voldoende scoren op 17 indicatoren voor zelfredzaamheid, verdeeld over 9 doelen – van verbeterde zeggenschap en leiderschap voor en door vrouwen, en van het mobiliseren van gemeenschappen tot vermindering van honger.

Eigen vooruitgang meten.

De bewoners van de epicentra stellen binnen de 17 indicatoren hun eigen prioriteiten en doelen vast. Zo bepalen ze hun eigen criteria voor zelfredzaamheid. De dorpen meten ook zelf hun eigen vooruitgang. En die kunnen ze weer vergelijken met die van andere dorpen in hun land.

Tekst loopt door onder de foto.

Impact.

Honger.

Honger daalde met 32%, tot 8.1%.

financiering

Armoede.

Armoede daalde met 14%, tot 13.2%.

icoon-missie

Kindhuwelijken.

Het aantal kindhuwelijken daalde met 40%.

Landbouw methodes.

97% van de boeren past verbeterde landbouwmethode toe

Moeder- en kindzorg.

98% van de zwangere vrouwen maakte gebruik van prenatale diensten

Resultaten van de eindevaluaties van de 8 epicentra die in 2019 zelfredzaam werden. De cijfers zijn de gemiddelden ten opzichte van de midterm evaluaties, die we zo’n 4 jaar voor de eindevaluatie afnamen.

Zelfredzaam – en wat nu?

We zijn natuurlijk enorm trots op de zelfredzame epicentra. En ook al nemen we afscheid, we laten elkaar niet helemaal los. We blijven volgen hoe de gemeenschap zich blijft ontwikkelen. Om daar meer inzicht in te krijgen, lieten we vorig jaar een onafhankelijk extern onderzoek uitvoeren in 2 epicentra, ruim 3 jaar nadat zij zichzelf zelfredzaam hadden verklaard. We onderzochten wat daar nu nog van overeind staat. Uit de evaluatie blijkt dat de sociale infrastructuur staat als een huis. En hoewel er op enkele gebieden nog een verbeterslag valt te maken, fungeren de epicentra nog steeds als motor voor verandering, geleid door de mensen zelf.

Clusters van Afrikaanse dorpen werken aan het einde van hun honger en armoede, op weg naar zelfredzaamheid.  Na een aantal jaar training en begeleiding door The Hunger Project, gaan ze zelf verder. In goede samenwerking met elkaar en hun lokale overheid pakken ze nieuwe uitdagingen met eigen middelen op – op weg naar het einde van honger en armoede voor iedereen. Dat is een duurzame oplossing.

Investeer in het einde van honger.